21 January 2012

A story i wrote





Ik heb al heel lang een mapje op mijn pc staan met korte verhalen die ik ooit heb geschreven. Laatst heb ik ze allemaal weer eens doorgelezen. Ik dacht, ik kan er wel een eentje op mijn blog zetten! Dit heb ik twee jaar geleden geschreven. Het is een beetje standaard, maar heeft 'niet echt' een voorspelbaar einde. Nou ja, ik post het wel gewoon, ben benieuwd wat jullie ervan vinden.
Het is wel erg iritant geschreven, iedere regel opnieuw. Maarja, daar moet je maar omheen lezen.




Plots is ze daar weer.
Nee!
Roept ze.
Ze schreeuwt, krijst en jammerd.
Ik wil haar helpen, maar sta aan de grond vastgenageld.
omdat ik niets doe wordt ze boos.
Haar ogen gloeien.
Het gehuil gaat over in schreeuwen.
Ze komt op me afgestromd.
Ze pakt me bij mijn keel.
Ze wil me vermoorden!
Help!
Roep ik.
En dan wordt ik wakker.
Weer die droom.
waarom nou iedere nacht?
Het moet toch iets betekenen.
Ik trek mijn roze jurkje aan, en loop naar beneden.
Ik smeer gouw een boterham en prop hem in mijn mond.
Ik trek mijn slippers aan en loop naar buiten.
Brr..het is toch kouder dan ik dacht.
Vlug pak ik mijn spijkerjackje van de kapstok.
Vandaag kom ik te weten wat het betekend.
Ik loop de bibliotheek binnen en zoek op de computer op waar een boek over dromen staat.
Gevonden.
Ik leen het boek.
Als ik buiten zit, in de zon is het al at warmer.
ik doe mijn jack uit.
Ik open het boek en begin te lezen.
na een halfuur sla ik het boek dicht.
Ik laat het even tot me doordringen.
De zinnen gonzen door mijn hoofd.
kan niet bewegen: eenzaam, je zult verlaten worden.
verdriet van iemand anders: anderen zullen om je geven.
Boosheid: mensen laten je onverwachts in de steek.
Dit voorspelt niet veel goeds...
Ik loop in een waas naar huis.
Dit kan en mag niet waar zijn!
Als ik thuis ben ga ik buiten in de zon zitten.
Ik val al snel in slaap.
Ik wordt wakker.
ik had weer die droom!
Ik weet niet wat ik ermee moet.
dan hoor ik mijn moeder binnen schreeuwen.
Vlug sta ik op en ren naar binnen.
'wat is er?!' roep ik in paniek.
'to-Tobi is van d-de reling van de flat afge-ge...'
Ik laat haar haar zin niet afmaken.
Ik ren naar buiten.
Tobi is onze kat.
hij is alles voor mij!
Hij mag niet van de flat zijn gevallen!
Als ik aankom bij de flat doorzoek ik de bosjes.
nergens een spoor van tobi.
ik ben op mijn hoede.
Straks vind ik een dode Tobi.
Die zin spookt door mijn hoofd.
Ik denk aan mijn droom.
Het was echt waar!
Straks komt alles uit!
ik kan Tobi niet vinden.
na meer dan een uur zoeken ga ik stil naar huis.
Als ik thuiskom is mijn vader mijn moeder aan het troosten.
Ik kom bij hen zitten.
Ik vraag: 'Hoe kan tobi van de reling af zijn gevallen?'
mam antwoord dat ze het niet weet.
de volgende dag op school vertel ik wat er is gebeurd.
Mijn beste vriendin Anne woont in de flat.
maar ook zij weet niet wat er is gebeurd.
ik neem een dapper besluit.
Uit school sta ik op het dak van de flat.
Ik wil onderzoeken wat er met Tobi is gebeurd.
Hij was zo goed in evenwicht houden, hij kan toch niet zomaar van de flat af zijn gevallen?
En hoe is hij erop gekomen?
Dan zie ik voetafdrukken van een mens.
Een mens met hakken.
Ik zie aan het patroon van de afdruk wie het was.
ik schrik me dood.
Dit kan niet.
Zij kan hem er niet af hebben gegooid!
Dat is niet waar!
Anne!
Als ik het thuis vertel verklaart mijn moeder me voor gek.
ik ga naar het politie bureau.
'We gaan het onderzoeken.'zei de agent.
De dagen vliegen voorbij.
Ik zit op mijn kamer te wachten op de uitslag.
ik ga niet naar school.
Mijn moeder denkt dat ik gek ben.
ik voel me in de steek gelaten.
de droom komt echt uit.
Dit mag niet gebeuren!
Denk ik steeds.
Maar het is toch zo.
Na een week komt de uitslag.
anne heeft het gedaan.
De voetsporen waren van haar.
Ze heeft bekend.
Ik huil en jammer.
Mijn moeder troost me.
Dan komt een meisje met gitzwart haar binnen.
Ze draagt een gele jurk die zwierig rond haar lichaam tot op de grondvalt.
'Hoi,''zegt ze. ‘Ik ben Tessa. ik ben nieuw in julie klas.
ik hoorde over je kat.
Ik vond het heel naar voor je.
dat je vriendin zoiets doet.
Ik denk dat ze geestelijk ziek is.
neem het haar niet kwalijk.
Ze kan er waarschijnlijk niets aan doen.
Maar je hoeft niet te treuren om je kat.'
ik kijk haar kwaad aan.
'Wat denk jij wel niet!
ik mag heus treuren om Tobi!
Jij loopt ongevraagt mijn huis binnen!'
'Rustig maar' zegt ze.
Nu pas zie ik dat ze een grote rode tas bij zich heeft.
'Je moet niet treuren om je kat omdat...'
Ze haalt iets uit haar grote tas.
het is Tobi!
Ik ren naar hem toe en knuffel hem.
'ik zag wat je vriendin wou doen.
maar ik hield haar tegen.
we vochten.
Tobi viel.
dat heeft je moeder goed gezien.
Maar wat ze niet heeft gezien is dat ik hem daarna nog net bij zijn staart kon pakken.
Ik wist niet van wie hij was, dus heb ik hem bij me gehouden.
maar toen hoorde ik jou verhaal dus...'
'Dankje! echt zo erg bedankt! i-ik weet niet hoe ik je kan bedanken. Maar hoe kan het dat je geen voetsporen achterliet?'
Ze tilt haar jurk op.
Ze loopt op blote voeten.
Ik omhels haar.
de droom is uitgekomen.
ik heb iemand verloren; Anne.
ik ben in de steek gelaten; Door mijn moeder. maar dat was maar voor even.
Mensen gaven om me; Tessa.
en ik heb nu een nieuwe vriendin.
het boek over dromen heb ik gelijk teruggebracht naar de bieb.
Dat is mijn verhaal.


Als ik veel positieve reactie'sk rijg, ga ik misschien ook nog en lang verhaal posten, en dan iedere week een hoofdstuk.

Liefs,

Charlotte

1 comment:

Bedankt voor je reactie, ik ben er superblij mee!